Wowwood bestaat omdat hout te vaak wordt vergeten.

Niet als materiaal — hout is overal — maar als drager van betekenis. In de kunstgeschiedenis verschijnt hout meestal als voetnoot: als drager van verf, als ambachtelijk beginstadium, als iets dat uiteindelijk overwonnen moest worden. Wie goed kijkt, ziet hoe onterecht dat is.

Ik begon Wowwood uit boosheid.

Toen ik zelf leerde werken met gutsen wilde ik alles weten over hout in de kunstgeschiedenis. Welke kunstenaars het materiaal serieus namen. Hoe hout hun denken beïnvloedde. Ik pakte een standaardwerk: de Janson's. Meer dan duizend pagina’s dik, verplichte kost op kunstacademies en aanwezig in vrijwel elke museumkast.

Wat ik vond, was verbijsterend.

De houtsnijkunst leek in de Janson's rond het jaar 1455 te eindigen, bij een beeld van Maria Magdalena van Donatello. Daarna verdween hout vrijwel volledig uit beeld. Zelfs bij latere stromingen bleef het aantal illustraties met hout beschamend laag. Voor iemand die met hout werkt, was dit handboek volkomen ontoereikend.

Dus besloot ik zelf te gaan verzamelen.

Een correctie op de canon

Wowwood brengt korte biografieën van kunstenaars die met hout hebben gewerkt. Van Riemenschneider tot Jeff Koons. Van de middeleeuwse gebedsnoten van Dirksz tot met de computer gemaakte beelden van McCarthy. Niet als compleet overzicht, maar als een groeiende correctie op een falende 'Kunstbijbel'. Inmiddels staan er al honderd artikelen online.

De teksten zijn journalistiek van toon. Ik lees wat kunsthistorici schrijven, maar ik schrijf vanuit het perspectief van de maker. Ik wil weten hoe kunstenaars werken. Welke houtsoorten zij gebruiken. Wat het materiaal met hun ideeën doet.

Het ambachtelijke aspect van houtbewerking wordt in de formele kunstwereld structureel ondergewaardeerd. Alsof denken en maken los van elkaar staan. Alsof mensen die werken met hun handen geen ideeën of idealen hebben.

Mijn onderzoek liet iets anders zien.

Opvallend veel grote kunstenaars werkten juist aan het begin van hun carrière met hout. Het materiaal hielp hen bij hun conceptvorming. Ik vond vroege houten beelden van Picasso en Karel Appel, maar ook van vele anderen. Deze werken zijn niet altijd canoniek, maar vaak wel essentieel voor hun latere ontwikkeling.

Hout als drager van tijd

Wowwood is geen archief. Het is meer een zoektocht.

Ik laat hier ook mijn eigen werk zien en mijn ontwikkeling als maker. In hout wordt tijd zichtbaar: groei, vertraging, weerstand. Hout dwingt tot aandachtig werken. Het nodigt uit tot duurzaam denken, niet als slogan maar als praktijk.

In die ontwikkeling wordt het verhaal dat in het hout zelf besloten ligt steeds belangrijker. Het materiaal is geen ondergrond, maar uitgangspunt.

Dat denken heb ik Dendroism genoemd, naar het Griekse dendron — boom.

Dendroism is geen kunststroming en geen dogma. Het is een houding. Werken mét het materiaal, niet ertegenin. Erkennen dat de natuur zelf een ontwerper is, met een onovertroffen gevoel voor vorm, structuur en het vastleggen van tijd.

Wowwood is daarmee ook een platform geworden voor kunstenaars die hout niet reduceren tot middel, maar het serieus nemen als medespeler, als co-creator.

Persoonlijke praktijk

Ik reken mezelf tot die groep.

Mijn eigen werk in hout maak ik in het atelier van Guts en Klopper in Huis ter Heide. Veel ideeën komen voort uit mijn achtergrond als hoofdredacteur van P+ (People Planet Profit), het mediaplatform voor duurzame ontwikkelingen, waarvan Wowwood deel uitmaakt.

In 2026 verschijnt mijn eerste boek, waarin ik Dendroism presenteer als kunsthouding. Het boek wordt uitgegeven door uitgeverij Atticus.

Wowwood is geen neutrale website. Het is een uitnodiging om anders te kijken. Naar hout. Naar kunst. En naar waar we snel aan voorbijlopen en te snel vergeten.

Mail me!