Whale watching. Een onvergetelijke ervaring. Hoe sierlijk die gigantische bultruggen een duik namen, daar bij Nova Scotia in Canada.
Whale watching. Een surrealistische combinatie van twee fantastische natuurlijke vormen: een duikende walvis en een schelp.
Ik probeerde die beweging van die duikende staart te versterken door de lijn door te trekken in een tropische schelp, de Tonna sulcosa. Ook al zo’n wonder van de natuur. De staart sneed ik uit lindehout, dat ik verguldde. De voet van catalpa-hout (’trompetboom’) is geïnspireerd op de gladgeschuurde keien die daar in Canada op het strand aanspoelden.
Holy Shell in opdracht
De schelp lag al even te wachten op dit project. Ik kocht hem om een beeld in opdracht te maken:Holy Shell. Lang geleden werden deze schelpen vanuit de Indische Oceaan aangevoerd, langs oude handelsroutes de Himalaya over, naar het Tibetaans plateau. Schelpen zijn perfect vormgegeven behuizingen voor weekdieren en kreeften. Ze worden vaak getoond ter illustratie van de Gulden Snede, die onbewust een gevoel van tevredenheid en balans oproept. Ik zocht voorbeelden op internet en vond prachtige, iets ovaalvormige schelpen, die in de Indische Oceaan en Zuid-Chinese zee worden gevonden, zoals de ‘Tonna sulcosa’.
Whale Watching, een beeld om een onvergetelijke ervaring elke dag thuis weer te kunnen herbeleven.
Tibetaanse monniken bewerkten de schelpen met zilver of koper en stukjes koraal. Deze zogeheten ‘heilige schelpen’ of ‘shankha’ hadden in hun rituelen een diep symbolische rol. De schelp is één van de acht gelukssymbolen (‘Ashtamangala’) in het Tibetaans boeddhisme. Ze werd ook gebruikt als blaasinstrument bij rituelen (de ‘dung-kar’) en als offerobject.
‘Rolling stone’ als sokkel
Op het strand van Nova Scotia spoelen door zand en golven glad gesleten keien aan, ‘rolling stones’. Die wilde ik ook eens namaken, van mooi hout. Op de veiling van houtdraaier Joost Kramer in Utrecht kreeg ik vijf stammen Catalpa mee, beter bekend als ‘Trompetboom’. Fraai getekend hout. Uit een ruw stuk met een vertakking sneed ik een houten steen uit, als sokkel. Toen ik de staart van de walvis verguldde viel er een flintertje op de sokkel, dat er niet meer van af wilde. Eigenlijk vond ik het ook wel mooi, om de sokkel en beeld naar elkaar toe te trekken. Niets meer aan doen. Het moest zo zijn.
Jan Bom, 29 maart 2026
